در ازدحام اين همه ادم دلم گرفت دلبسته ام نبودي و کم کم دلم گرفت از روز اول خلقت به يک نگاه ديوانه تو گشتم و از غم دلم گرفت پروانه شدي، پرو بالم به باد رفت در حسرت نگاه تو بودم دلم گرفت در حسرت نگاه تو در برزخ خودم يک سيب هم نچيدم و ماندم دلم گرفت من خودم مقصر اين ماجرا نبودم از اين همه لجاجت تو دلم گرفت!